HITC

2005/Aug/17

นั่งดูรูปชุดที่คุณกุศลเอามาให้สแกนเก็บไว้ตามที่ขอไป ดูๆ ก็สังเกตได้ว่ามีเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้เป็น JICA Participants ในกลุ่มที่ไปอยู่ที่ฮาชิโอจิด้วยกันอยู่ด้วยกลุ่มหนึ่ง ก็เกิดอาการคิดถึงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ ต้องนำมาประกาศไว้หน่อย น้องๆ ในเว็บนี้อาจพอบอกบางคนได้บ้าง เพราะอาจเคยเป็นครูเก่ากันมา

เพื่อนกลุ่มนี้มีความชำนาญพื้นที่โตเกียวมาก เพราะเป็นนักเรียนทุนมาบูโชของกระทรวงศึกษาฯ กันทุกคน บังเอิญได้พบและรู้จักกัน พวกเขาก็เหงากันมาก เมื่อได้เจอคนไทยก็เลยดีใจและเป็นเพื่อนกัน เที่ยวด้วยกันหลายครั้ง ซึ่งทุกๆ ครั้งพวกเขาก็เป็นคนมาชวนไป เมื่อรู้ว่ามีโปรแกรมดีๆ ที่ไหน อย่างครั้งนี้ก็ไปกันที่งานเทศกาลเอเซีย ที่ซุ้มไทย รู้สึกจะเป็นที่วัดแห่งหนึ่ง จำไม่ได้แล้วว่าที่ไหน ที่ไปกันมากก็เพราะต่างก็คิดถึงอาหารไทยกันนั่นเอง

ก็อย่างที่บอก คิดถึงอาหารไทย ได้โอกาสก็ไม่ยั้งกันทั้งคู่ (ถ่ายคู่กับคุณชาติชาย - น้าชาติ อีกแล้ว)

ส่วนอีกครั้งนี่ก็ไปกินอาหารไทยกันที่ชินจูกุ รูปนี้ถ่ายที่ร้านช้างป่า ตรงชอปปิ้งใต้ดิน แถวชินจูกุ ระหว่างที่รอโต๊ะ (นาน) ก็บันทึกภาพเอาไว้ สุภาพบุรุษเสื้อเหลืองด้านขวาสุด เข้าใจว่าชื่อคุณวสันต์ (ความทรงจำเริ่มกลับมา) เป็นนักเรียนทุนที่ไปเรียนโทที่ญี่ปุ่นอยู่ ส่วนคนอื่นก็แกงค์เดิม จากซ้าย คุณกนกพล อยู่ มทร.ธัญบุรี คุณนิสิต อยู่ วท.ที่อุบล คุณวิโรจน์ ป่าไม้ คุณชาติชาย กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน อุบล และ นิปปอนโน้ต ตอนนี้จะย้ายไปอยู่ มทร.รัตนโกสินทร์ที่ศาลายาแล้ว ส่วนคุณวสันต์ เข้าใจว่าเป็นครูอยู่แถวเมืองชลนะ ใครรู้จักช่วยบอกด้วยครับ ส่วนในภาพแรก มีคุณหน่อย อยู่กรมสรรพากร และคุณปรีชา อยู่จันทบุรี เป็นหมอกายภาพที่เก่งมาก ส่วนสุภาพสตรีสองคน ถึงตอนนี้ยังจำชื่อไม่ได้เลยครับ แต่เป็นกลุ่มนักเรียนทุนที่มา join กันนี่แหละ
ด้วยความคิดถึงเพื่อนทุกคน

2005/Jun/05

ติดต่ออาจารย์ทวนชัยได้แล้ว ดีใจจัง
อาจารย์ไปอยู่ melbourne แล้ว ตามฝันที่วาดไว้เมื่อสิบสองปีก่อน

สมัยอยู่ HITC ด้วยกัน อาจารย์ก็เป็นหัวเรือ(สูง)ใหญ่ของทีมงาน

อาจารย์คือคนตัวสูงที่สุดในรูปข้างล่างนั่นแหละ

2005/Jun/04

เดี๋ยวจะว่าโม้แต่เรื่องญี่ปุ่น ไม่เห็นเอาภาพมาให้ดูเลย ต่อไปนี้เป็นการปล่อยทีเชอร์ชุดแรกนะ
ดูแล้วห้ามวิจารณ์ในทางเสียหายนะ
ตอนไปร่วมงานประเพณีของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งสนุกสนานมาก ชาวญี่ปุ่นจะแต่งกายด้วยชุดยูกาตะและกิโมโนมาในงานกันทั้งนั้น พวกเราไปถ่ายรูปกับเหล่าโคโดโมจังเหล่านี้ เด็กๆ ก็น่ารัก สดใสดีนะ สังเกตลูกโป่งยางๆ จะไม่เหมือนกับของไทย คือเนื้อยางจะหนากว่าแล้วก็ไม่มีการอัดแกส มันไม่ลอยเห็นไหมจ้ะ นอกจากกิจกรรมถ่ายรูปกับเด็กๆ แล้ว ยังมีการเข้าไปเต้นรำกับชาวบ้านด้วย (เขาชวน) เป็นท่ารำที่ประยุกต์มาจากงานของเหล่าคนงานเหมือง ท่าก็จะเป็นท่าตักถ่านหินใส่สะพายหลังอะไรอย่างนี้ และยังมีการแห่มิโกชิ (ภาพล่าง) อีกด้วย